Dom jednorodzinny wpisany w kontekst krajobrazowy i uwarunkowania obszaru archeologicznego.
Budynek został ukształtowany jako zestawienie dwóch brył z dachami dwuspadowymi, odpowiadających zarówno skali otoczenia, jak i ograniczeniom wynikającym z lokalizacji. Elewacja z klinkieru nadaje architekturze trwałość i materialną spójność, podkreślając jej zakorzenienie w miejscu.
Układ funkcjonalny opiera się na czytelnym podziale stref, co pozwala na wyraźne oddzielenie przestrzeni prywatnych od części dziennej. Od strony ogrodu budynek otwiera się dużymi przeszkleniami, wprowadzając naturalne światło i budując bezpośrednią relację z otoczeniem. Architektura domu wynika z równowagi pomiędzy ograniczeniami formalnymi a potrzebą stworzenia współczesnej, spokojnej przestrzeni do życia — opartej na proporcji, materiale i relacji z krajobrazem.
